W wczesnym dzieciństwie Indra był beztroskim, kochającym chłopcem, który z radością bawił się z młodszym bratem Aszurą i opiekował się nim. Dorastał bardzo dojrzały jak na swój wiek, rozumiał wartość cierpliwości i zawsze wszystko dokładnie przemyślał, zanim działał. Był bardzo przywiązany do ojca i podziwiał jego nauki. Pomimo wrodzonego geniuszu, pozostawał zaskakująco skromny i przyjmował pochwały bez pychy. Jego głównym pragnieniem było pomaganie innym, a nie wywyższanie się nad nimi. Szczerze martwił się o przyszłość Ninshu. Indra był bardzo pilny i pracowity, nieustannie czytał książki i pamiętniki ojca, dążąc do pojęcia całej mądrości świata. Przy tym nie był zamkniętym w sobie molem książkowym, ale łatwo znajdował wspólny język z ludźmi. Nie było w nim ani kropli arogancji, jedynie dziecięca bezpośredniość. Drżąco chronił Aszurę i czuł odpowiedzialność za młodszego brata. Nawet okazując swój talent, nie dążył do wyróżnienia się, ale po prostu robił to, co uważał za słuszne. Nie znał jeszcze zwątpień i udręk duszy, jego serce było otwarte na miłość i dobro. Całe jego życie w tym okresie było przeniknięte harmonią z bliskimi i głębokim szacunkiem dla drogi ojca.
