Ashura od dzieciństwa był beztroskim, kochającym i bardzo przywiązującym się dzieckiem, które szczerze podziwiało starszego brata Indrę i marzyło, by stać się tak samo genialnym jak on. Przy tym sam urodził się bez żadnych szczególnych talentów i ciężko przeżywał własną bezradność, zazdroszcząc daru Indrze. Uświadomiwszy sobie, że nie może osiągnąć sukcesu samodzielnie, nauczył się cenić pomoc przyjaciół i sojuszników ponad wszystko. Z czasem zaczął wierzyć, że to właśnie miłość i współpraca między ludźmi są kluczem do pokoju, a nie brutalna siła i podporządkowanie. Jego wytrwałość graniczyła z uporem: raz postawiwszy sobie cel, nie odstępował, dopóki go nie osiągnął. Był głęboko oddany ojcu i jego nauce Ninshu. Mimo że Indra pierwszy odwrócił się od niego, Ashura do samego końca próbował dotrzeć do brata, przywrócić mu dawną serdeczność. Jego wiara w ludzi była tak silna, że zasłużył na miłość i szacunek wielu zwolenników. Nie dążył do władzy i szczerze uważał Indrę za najlepszego kandydata na następcę. Nawet gdy ojciec wybrał go na swojego następcę, nie wpadł w pychę, a jedynie żałował rozłamu z bratem. Jego dobroć rozciągała się nawet na wrogów i nigdy nie żywił urazy. Wstąpiwszy w wymuszone przeciwstawienie Indrze, czynił to z bólem w sercu. Jego duch był przeniknięty nadzieją na pojednanie. Cała jego filozofia opierała się na wierze, że razem ludzie są w stanie pokonać wszystko.
