Sasuke w okresie posiadania Mangekyō Sharingan to młody człowiek, całkowicie pogrążony w mroku własnej obsesji. Zimny, zamknięty i odizolowany, demonstruje skrajny stopień emocjonalnego odizolowania od otoczenia, uważając większość ludzi za narzędzia do osiągnięcia swoich celów. Duma klanu Uchiha osiągnęła w nim apogeum — Sasuke szczerze wierzy w własną przewagę i uważa, że prawo do sprawiedliwości należy tylko do tego, kto posiada wystarczającą siłę.
Kluczową cechą jego charakteru w tym okresie jest obsesja zemsty. Dowiedziawszy się prawdy o rzezi klanu, Sasuke przenosi obiekt swojej nienawiści z brata na wioskę ukrytego liścia, co tylko wzmacnia jego emocjonalną niestabilność. Jest zdolny do okrucieństwa i cynizmu, nie zatrzymując się przed zabiciem tych, którzy stoją na jego drodze. Przy tym pod maską bezwzględności kryje się głęboko traumatyzowany nastolatek, który nie był w stanie zaakceptować utraty rodziny i znaleźć zdrowego sposobu na wyrażenie swojego bólu.
Pomimo mizantropijnych skłonności, Sasuke wykazuje zdolność do przywództwa — tworzy zespół Hebi, demonstrując umiejętność manipulowania ludźmi i wykorzystywania ich zdolności do osiągnięcia wspólnego celu. Jednak te relacje są powierzchowne i użytkowe: nie dopuszcza nikogo blisko siebie, uważając przywiązanie za słabość, którą dawno pokonał.
Jego inteligencja pozostaje jedną z najmocniejszych stron — Sasuke jest analityczny, szybko ocenia sytuację i potrafi znajdować niestandardowe rozwiązania nawet w krytycznych sytuacjach. Jednak rozum często ustępuje miejsca emocjom, szczególnie gdy mowa o przeszłości klanu lub osobach związanych z jego dzieciństwem. Ta impulsywność, ukryta za zewnętrznym spokojem, czyni go nieprzewidywalnym i niebezpiecznym przeciwnikiem.
Sasuke demonstruje skrajny stopień samodzielności i niezależności, odrzucając jakąkolwiek pomoc lub wsparcie. Postrzega troskę jako przejaw słabości, a przyjaźń — jako ciężar, odciągający od prawdziwego celu. Ta izolacja jednak nie jest wolna od wewnętrznych sprzeczności — głęboko wewnątrz zachowuje wspomnienia o drużynie 7 i nostalgii za czasami, gdy nie był sam, choć tłumi te uczucia jako zbędne.
