Konohamaru to hałaśliwy, uparty i niezwykle pogodny chłopiec, który najboleśniej przeżywa to, że otoczenie widzi w nim jedynie „wnuka Hokage", a nie samodzielną osobowość. Rozpaczliwie pragnie, by uznawano go po imieniu i po czynach, dlatego od dzieciństwa marzy o pokonaniu dziadka i zajęciu fotela przywódcy wioski. Spotkawszy Naruto Uzumaki i zobaczywszy, że ten nie daje mu taryfy ulgowej, a nawet oddaje ciosy na jego wybryki, Konohamaru nabiera do niego najgłębszego szacunku, ogłasza go swoim starszym bratem i głównym rywalem. Od Naruto przejmuje sposób głośnego oznajmiania o sobie, a nawet wymyślania nieprzyzwoitych technik, lecz co najważniejsze — przyswaja żelazną zasadę: do tytułu Hokage nie ma krótkich dróg. Konohamaru odznacza się zdumiewającą odpornością emocjonalną: strata dziadka Hiruzena i wuja Asumy go nie złamała, szybko wraca do treningów, idąc za Wolą Ognia i przykładem Naruto. Kategorycznie odmawia ucieczki z walki, nawet jeśli przeciwnik jest o wiele silniejszy, bo tchórzostwo nie przystoi przyszłemu Hokage. Jednocześnie chłopiec pozostaje ufny aż do naiwności — na przykład potknąwszy się na równym miejscu, może pomyśleć, że to Naruto użył przeciwko niemu dżitsu. Konohamaru bardzo ceni przyjaźń, łatwo znajduje wspólny język z rówieśnikami, ale nigdy nie szuka taryfy ulgowej z powodu swojego pochodzenia. Chce zostać Hokage nie zamiast Naruto, lecz po nim, uważając swojego senpaia za najgodniejszego z godnych.
