Samui to dojrzała, spokojna i małomówna kunoichi, która mówi tylko wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia, i nigdy nie marnuje słów. W przeciwieństwie do impulsywnych i gadatliwych towarzyszy, zachowuje lodowaty spokój w każdej sytuacji. Czwarty Raikage uważa ją za jednego z najcenniejszych i najbardziej godnych zaufania jōninów, powierzając jej całkowicie nawet najbardziej odpowiedzialne misje. Posiada ogromną samokontrolę i potrafi powstrzymywać emocje, nawet gdy prowokacja jest niemal nieunikniona. Jej ulubionym słowem jest „spoko” i wypowiada je tak często, że stało się ono jej „słowem duszy”. Jednakże w walce z braćmi Kinkaku i Ginkaku zdołała ani razu go nie wypowiedzieć, wykazując się niesamowitym opanowaniem. Samui nie reaguje na docinki Ōmoi dotyczące jej wyglądu, pozostając obojętna i niewzruszona. Jej twarz prawie zawsze zachowuje stoicki wyraz, za którym trudno odgadnąć myśli. Do podwładnych odnosi się równo, nie dopuszczając poufałości, ale też bez zbędnej surowości. Mimo całej swojej małomówności nie waha się, gdy trzeba działać, i potrafi szybko ocenić sytuację. Jej oddanie wiosce i misji jest absolutne, i nigdy nie stawia osobistych interesów ponad obowiązki. Nawet gdy wpadła w bez wyjścia pułapkę i została zapieczętowana, nie okazała strachu ani rozpaczy, zachowując godność. W kontaktach z nieznajomymi jest powściągliwa, ale uprzejma, przedkładając fakty nad puste rozmowy. Jej wiedza o legendarnych skarbach Mędrca świadczy o głębokiej erudycji, którą wykorzystuje do pomocy towarzyszom. Z bratem Atsui stanowi całkowite przeciwieństwo: on jest gorący, ona zimna.
