Hamura wierzył w pokój i wolność i dla tego był gotów wystąpić przeciw własnej matce. Posiadał silne poczucie obowiązku i po zwycięstwie dobrowolnie pozostał na Księżycu, aby wiecznie strzec zapieczętowanego ciała Kaguyi. Mimo buntu nadal kochał matkę, rozumiejąc, że jej okrucieństwo było podyktowane pragnieniem ochrony bliskich. Do brata Hagoromo żywił głębokie oddanie i chciał chronić stworzony przez niego świat nawet tysiąc lat po swojej śmierci. W młodości był znacznie bardziej niecierpliwy i lekkomyślny, często działał przebojem i używał w mowie wyniosłego „ore". Przy tym nigdy nie uchylał się od odpowiedzialności i wykorzystywał swój autorytet do utrzymania porządku. Jego duch walki łączył się ze szczerą troską o sprawiedliwość. Nie wahał się, nawet gdy na pewien czas został podporządkowany woli matki i był zmuszony walczyć przeciw Hagoromo, dopóki brat go nie uwolnił. Hamura nie szukał sławy, woląc pozostawać w cieniu swojego wielkiego bliźniaka. Był prostolinijny i nie znosił fałszu. Jego działania zawsze były podyktowane jasnym poczuciem obowiązku wobec rodziny i świata. Z czasem stał się symbolem niezłomnej woli i samopoświęcenia. Jego wewnętrzna siła pozwalała mu pozostać strażnikiem nawet po śmierci, obserwując porządek na Księżycu. Był tym, który wybrał wieczną samotność dla spokoju całej ludzkości.
