W dzieciństwie Ashura był beztroskim i bardzo czułym dzieckiem, które nie miało w sobie duszy dla starszego brata Indry i we wszystkim starało się go naśladować. Dorastał w cieniu genialnego brata i ciężko przeżywał własną bezsilność. Nie mając wrodzonych talentów, często okazywał niecierpliwość i bardzo wątpił w siebie. Mimo to Ashura nigdy się nie poddawał i uparcie próbował opanować to, co Indra łapał w lot. Stopniowo zaczął rozumieć, że sam sobie nie poradzi, i zaczął doceniać pomoc innych. Szczerze wierzył, że przyjaźń i wsparcie są w stanie wypełnić wszelkie luki. Do ojca i jego nauki Ninshu odnosił się z najgłębszym szacunkiem. Ashura uwielbiał bawić się z wiejskimi dziećmi i zawsze był otwarty na nowe znajomości. Nie zazdrościł bratu czarną zazdrością, a raczej smucił się, że nie może być tak samo utalentowany. W jego charakterze nie było ani kropli arogancji ani złośliwości. Wolał ciche radości i nie dążył do władzy. Nawet w tak młodym wieku można było w nim dostrzec przyszłą dobroć i wiarę w ludzi.
