Mu

Drugi Tsuchikage odznaczał się absolutnym opanowaniem i nie tracił panowania nad sobą w żadnej sytuacji. Był niezmiennie uprzejmy, zwracając się nawet do śmiertelnego wroga Gengestu z formalnym szacunkiem, ale nie odzwierciedlało to jego prawdziwych uczuć. Główną cechą Muu była bezwzględna praktyczność: pomyślność Iwagakure stawiał ponad wszelkie sojusze i ograniczenia moralne. To właśnie on uczył Oonokiego czerpać korzyści z powojennego chaosu, co w końcu stworzyło Ukrytej Skały reputację wiarołomnej wioski. W walce Muu preferował skryte zabójstwa, wykorzystując swoją zdolność stawania się całkowicie niewidzialnym i nieodczuwalnym, ale w razie potrzeby działał otwarcie i metodycznie. Nie znosił słabości ani w sobie, ani w innych, i wymagał od uczniów takiej samej surowości. Osobista waśń z Drugim Mizukage pozostawała jedyną niechęcią, której prawie nie ukrywał, jednak i tu zachowywał zimną uprzejmość. Porażka od Madary Uchiha nie złamała go, jedynie umocniła dążenie do wzmocnienia własnej wioski dla przyszłego rewanżu. Muu nie wahał się niszczyć wrogów żywiołem Pyłu, uważając siłę za najwyższy argument Kage. Mimo skrytości osobiście dowodził kluczowymi operacjami i nigdy nie chował się za plecami podwładnych. Nie było w nim ostentacyjnego patosu — tylko kalkulacja i wierność Iwagakure. Wszelkie negocjacje prowadził z pozycji siły, nie pozostawiając rywalom przestrzeni do manewru. Emocje nigdy nie wpływały na jego decyzje, a każde słowo i działanie służyły jednemu celowi — wywyższeniu rodzinnej wioski.